En de pelgrimsvrouw dan?

Na terugkomst van een lange tocht vragen mensen vaak eerst 1) hoe het was en 2) of het niet lastig wennen is 3) hoe is dat dan voor Hetty als je zo lang weg bent?

Om de eerste twee vragen kort te beantwoorden: ad 1) lees mijn hele blog 😉 en 2) een van de mooie opbrengsten van zo’n tocht is dat je als pelgrim leert omgaan met de situatie zoals deze is en dat kan ook als je weer thuis bent. De tocht is dus niet vergeten maar wennen gaat dus ook vrij snel.

Antwoord op vraag 3:

Hoe zit het dan met die arme Hetty? Zit zij vier weken lang te wachten totdat haar man eindelijk weer terug is en haar leven weer zin krijgt…..?

Nou, niet echt :-). Natuurlijk vonden we het allebei echt wel weer lastig om voor zolang uit elkaar te gaan, maar ook voor Hetty begon met mijn wegwandelen van huis een eigen periode van vrijheid. 6e44f597-26ab-4c69-888c-37926c23677f-7430-00000189c9a6dbb3Zonder rekening te hoeven houden met mijn patronen, werkritme en sowieso afstemmen van wat we allemaal samen en alleen gaan doen, kon zij zich vier weken lange helemaal richten op het project waarmee zij bezig was. Natuurlijk hadden wij dagelijks contact om even te weten dat het goed gaat, waar ik was of als een van ons iets opmerkelijks had beleefd. Maar verder hebben we allebei ineens heel veel bewegingsvrijheid.

Hetty’s project

In deze weken heeft Hetty haar eigen tocht gemaakt met de realisatie van een bijzonder project. Daarin beleefde ze misschien wel net zulke hoogte- en dieptepunten als ik en had ze het minstens zo warm ;-). En het loopt feitelijk nog steeds. Sommigen van jullie zullen het al voorbij hebben zien komen. Na het plotseling overlijden van haar moeder – bijna 2 jaar geleden – heeft Hetty bijzondere gedichten en bijbehorende tekeningen gemaakt over wat ze heeft meegemaakt heeft in haar eigen rouw, met instanties en met familie. De gedichten kregen zoveel positieve feedback (ook van professionals, niet alleen van haar man die alles mooi vindt ;-)), dat ze besloten had er een mooi uitgevoerde gedichtenbundel van te maken. Een boek dat troost biedt en herkenning voor andere rouwenden en dat fijn is om aan iemand te kunnen geven. Ze heeft in deze weken rustig kunnen schaven aan de gedichten, selecteren van welke in de bundel komen, volgorde bepalen, uitgevers en vormgevers kiezen en papiersoorten etc. Ze is er zelfs nog een weekje voor op retraite geweest. Inmiddels loopt ook de crowdfund campagne voor dit project (nog 7 dagen) en als je de preview wilt lezen of onderdeel wilt worden van haar tocht, dan kun je uiteraard tot 26 september ook doneren.

706d5dcf-b35e-45e2-9ea9-a70dcd017722-original

Dat waardeert zij (en ik ook!) zeer. Vanaf € 10,- en voor € 20,- krijg je al een “Hetty original aangepaste selfie”, zoals deze van mij van mijn tocht. Maar je kunt ook bijv. de bundel al bestellen en zelfs een meet een greet met de schrijver krijgen ;-).

CSLeerW0VReZ9HZ9

Toch nog even over het wennen

Inmiddels heb ik mijn gewone leven weer volop ingevuld met druk-druk TU Delft en EIT Health werk, het seizoen van vergaderen met Pelgrimswegen naar Rome is weer gestart (van mei tot september lopen we allemaal, dus dan vergaderen we minder) en heb ik ook weer een VrijHeid-d wandeling georganiseerd op 15 september. Deze keer was o.a. weer mijn vader mee en ook vijf dames van 20-25 jaar die ik via het Giving Back netwerk ken en die normaal gesproken weinig tot nooit in het bos komen. Het was weer een heerlijke middag! Als je ook een keer mee wilt, kijk dan hier voor de informatie en stuur me een berichtje. Dan houd ik je op hoogte voor de volgende keren.

img_1378

Oude Koningsweg over de Hei in Noorwegen

Advertenties

Aankomst in Nidaros

Spoiler alert: het is gelukt!

Ik begon wat gespannen aan de dag in de drukste pelgrimsherberg van de hele tocht. 10 mensen op veldbedden in een parochiegebouw en nog drie voor de deur in tenten. Het regende nog wat en uiteindelijk vertrok ik daardoor “pas” om 6.00u. Ik had eerder willen gaan omdat ik toch 38 km (of 39 of 41, daar verschilden de diverse bronnen nogal over) zou gaan lopen vandaag. Ik had afgesproken met mezelf dat ik het eerste stuk stevig zou aanzetten, zodat ik al vroeg over de helft was. Dat ging aardig, maar ik werd er flink in gedwarsboomd door eindeloze velden met bosbessen 😋. Ik bleef maar handenvol plukken. Dat zegt ook meteen iets over de aard van de route; tot bijna het einde bleef het groen gisteren.

Ik liep over heerlijke paadjes totdat ik bij het water kwam.

Eerst nog van veraf en toen van dichtbij.

Dit is een fjord in directe verbinding met de Atlantische Oceaan. Ik ben dus van Oslo aan de Noordzee naar de Oceaan gelopen 😃.

Vanaf daar was er een stukje langs drukke wegen (over het fietspad er naast!) en wat akkerbouw,

Op naar de laatste mijlpaal op 14 km van de kathedraal Nidaros.

En nu kon ik ontspannen. Het was 11.30u en ik had 26 km gedaan, nog 14 te gaan. Dat zou me gaan lukken.

Opnieuw was het groen (werd een soort parkomgeving),

En zo langzamerhand kwam ik in de buitenwijken van Trondheim uit. Inmiddels deed ik het heel rustig aan en deed ik nog een lekkere filterkoffietje (met taart om alvast te vieren en een gratis refill 😁).

Nog een hoek om en daar heeft men een gat in de hek geknipt zodat je als pelgrim voor het eerst goed zicht hebt op je eindbestemming.

Mijn beleving daarbij in dit filmpje

Ik daalde nog verder af en voelde me echt verheugd. Mijn voeten, benen en alles deden het nog steeds heerlijk, Trondheim is een veel fijnere stad om binnen te lopen dan Rome, Lausanne, Brussel of Oslo met veel fietsers, wandelaars en een mooie rustige uitstraling. En ik was bijna bij mijn einddoel. 250 meter van de kathedraal staat de Olavsbron. De middeleeuwse pelgrims kwamen onder meer hiervoor naar Trondheim omdat deze bron geneeskrachtig zou zijn. Dan zou je niet blij geweest zijn met dit bordje denk ik 😂.

En toen was ik er. In de traditie van de middeleeuwse pelgrim, heb ik er eerst drie keer omheen gelopen. Mooi wat dat met me deed. Ik was zoveel rustiger dan toen ik aankwam, nog in mijn “ik ben er bijna” snelle wandeltempo. Daarop heb ik mijn obligate foto laten nemen door twee Nederlandse pelgrims die ook net aan kwamen op de fiets.

En ik toog naar de herberg naast de kathedraal. De kathedraal zou ik morgen rustig gaan bekijken. Op de slaapzaal met vier andere plezierige medepelgrims, kwam ik een beetje bij. Zij lieten me echter weten dat er om 18u een dienst zou zijn om de pelgrims welkom te heten in de kathedraal en dus ging ik er toch al heen vandaag.

Zoals ik gewend ben tijdens de pelgrimswandelingen was de dienst niet “zwaar” christelijk ingestoken maar vooral heel warm en menselijk. Ik kan meebewegen in een vorm van stilte, dankbaarheid voor wat ik (fysiek ook) heb kunnen doen en hoe ik daar bij geholpen ben door mensen onderweg en (oa digitaal vanaf) thuis. Heel bijzonder was het orgel in deze kathedraal. Dat is zo immens groot en met buizen zo groot als kachelpijpen dat de muziek helemaal door me heen resoneerde. En de organist speelde ook behoorlijk moderne muziek, schitterend.

Na afloop ben ik nog pizza gaan eten met mijn kamer genoten en zo kwam er een einde aan deze mooie dag. Ik ben heel blij dat ik de afgelopen dagen wat meer kilometers gelopen heb zodat ik gisteren al kon aankomen. Het regent vandaag namelijk flink en anders was ik vandaag om 12u aangekomen en ik neem de trein om 15.30 terug naar Oslo. Dat was dan wel heel haastig geworden en ik had de dienst niet gehad. Ik ga nu lekker op mijn gemak nog de kathedraal bekijken en daarna Trondheim. De trein brengt me vanmiddag terug naar Oslo AirPort en ik heb een mooi plekje aan het raam gereserveerd. We gaan namelijk vrij precies mijn wandelroute terugreizen. Heel veel zin in!

Bemoedigen

Vanaf het gebergte Dovrefjell loopt de route door een lieflijk Hobbit-achtig landschap richting Trondheim. Ik kabbel met het riviertje de Orkla mee.

En daarin schuilt voor mij een gevaar. De gezonde spanning is weggevallen na de uitdaging van Dovrefjell. Ik had er op weg naar Rome ook last van op het einde. Je weet dat je het gaat halen, maar je moet je koppie er bijhouden en het ook nog even doen. En gisteren ging het mis bij me, mentaal dan. Ik had het helemaal gehad met de route. Ik miste Hetty, gewone kleren (of op z’n minst andere dan de kleren die ik al weken draag en was), normaal eten. Waarom doe ik dit eigenlijk nog? “Zal ik de bus nemen naar Trondheim en daar nog een paar dagen blijven of zou ik mijn vlucht kunnen vervroegen?” Ik werd boos op de route-uitzetters die weer een omweg omhoog hadden bedacht vanwege een leuk uitzicht (heb ik geweigerd te doen, Ha!). Had ik al gezegd dat ik Hetty miste?

Nou zo was het dus gisteren. Ik zat er echt doorheen. En dan duurt het wel even voordat ik mezelf weer gevonden heb. Ik weet dan nog net dat ik vooral moet blijven lopen. Dan komt er vanzelf een moment dat ik weer iets zie wat me er uit trekt. En inderdaad, ik liep een hoek om en was echt weer verrast door mooie rotsen en idyllisch gras/bos plekje. Ik was nog niet in staat het te fotograferen, maar dat geeft me dan wel weer genoeg rust om stil te vallen. Ik realiseer me dat ik met een bijzondere tocht bezig ben in een bijzondere omgeving. En dan vraag ik hardop om een beetje bemoediging. Dat heb ik me aangeleerd om te doen tijdens mijn tochten. Ik vind het een heerlijk woord. En als het gebeurt, kantelt het mijn mentale toestand totaal naar het positieve. En ik weet nooit hoe het deze keer gaat gebeuren. Dus het opent mijn nieuwsgierigheid.

Deze keer kwam ik een half uur later aan op mijn plaats van bestemming die dag en ik werd op een mooie oude boerderij ontzettend gastvrij ontvangen door de Gastvrouw. Met zelfgemaakte cake, wafels, room, jam, hele thermos filterkoffie. De Gastvrouw sprak goed Engels en wilde graag praten en ik ook. Na 1,5 uur kwam haar man ook thuis en hij is hoofd pelgrims van de regio. Ook een erg fijn persoon en hij wilde me graag een persoonlijke tour in het lokale kerkje geven. Dat was heel aangenaam en het kerkje (Rennebu) was mooi, knus/warm en uit 1670 😊.

Na deze fijne middag, nog aangevuld met samen koken en gesprekken met mijn – inmiddels – standaard pelgrimsvrienden Hans (NL), Joe&Gisella (DE), de Gastvrouw en nog een Duits meisje was ik weer helemaal opgeladen. Ik ben zeker bemoedigd door de mooie gesprekken met mensen over echte levenszaken. Dat gebeurt snel in de pelgrimsherberg.

Nog een voorbeeld. Al twee weken geleden liep ik in 35 graden in de zon een berg op, puffend en steunend. Het was er stoffig en ik had bijna geen water meer. Gelukkig liep ik wel langs huizen en ik zag een soort van bushalte van hout voor wat schaduw. Daar ging ik zitten. Ik was er net achter gekomen dat de vermelde afstanden wat vertekend zijn (de hoogtemeters worden niet goed meegenomen) en dat ik het dus waarschijnlijk niet ging redden naar Trondheim in de door mij bedachte tijd. Ik zat er dus weer doorheen. Met mijn fles liep ik naar het huis naast de bushalte om water te halen, maar niemand thuis en geen buitenkraan😕. Hoger op de heuvel was nog een huis maar dat trok ik nu even niet… Ik sjokte terug naar mijn bushalte en zakte op het bankje. “Nu kan ik wel wat bemoediging gebruiken”, zei ik. En binnen een minuut hoor ik gesjok aankomen. Nog een pelgrim? dacht ik. Maar het was een Noor met 2*1,5 liter ijskoud water in zijn handen. Hij sprak geen woord Engels, maar kon mijn dankbaarheid aan alles bij mij aflezen. Geweldig 😃.

Na zulke bemoediging zeg ik ook altijd hardop dank je wel als ik weer alleen ben (en weer stevig door kan lopen). Geen idee tegen wie of wat.

Vandaag liep ik dus weer bemoedigd en het was heerlijk. Ik zit weer in krachtige pelgrimmodus zoals ik me dat herinner van de laatste weken in Italië. Ik word niet moe en kan heerlijk lang lopen. Ik geniet ook weer volop van het landschap.

Inmiddels hoef ik nog maar 72 km naar de kathedraal in Trondheim (Nidaros) en dat ga ik in 2 of 3 dagen doen. Dat heb ik nog niet besloten.

Vrijheid van een pelgrim

Verschillende plekken op het Dovrefjell massief doen al eeuwenlang dienst als herberg, zo ook Kongsvold. Dit is een vrij luxe plek maar ze hebben ook een paar pelgrimsplekken beschikbaar en daar verbleef ik met mijn inmiddels vaste clubje van 4 pelgrims. Bij vertrek van Kongsvold ’s ochtends vroeg kom je al snel hier aan en daar wordt de bergreiziger blij van.

Je ziet een V vormig dal naar beneden gaan met de rivier die zich ook een weg baant naar het laagland. Het einde van de bergen komt in zicht, dacht de reiziger vroeger ook en daarmee de ontberingen en risico’s. Niet voor niets ligt ook de E6 en de trein hier. Het is de weg van de minste weerstand naar buiten 😊. Behalve dan in het voorjaar. Vroeger werd de rivier dan zo breed dat de oude weg geblokkeerd raakte en moest je die bergwand rechts helemaal op en over. Via een smal paadje langs de wand. Gelukkig loop ik in de zomer en is het ook nog eens een hele droge, dus dat komt goed. Not…

Deze doorgang is voor pelgrims tegenwoordig geblokkeerd door de E6! En dus loopt de route over de steile helling naar boven. Denk je dat je er bijna bent… In ieder geval heeft een aantal koningen al lang geleden de weg laten verbreden.

Daardoor kon je er op een gegeven moment zelfs met paard en wagen overheen. Dat kan ik me nu moeilijk voorstellen op dit pad.

Maar ik kan toch wel zien dat het pad echt aangelegd is tegen de helling aan. En terwijl ik – nog steeds opstandig over de E6 – naar boven loop (eigenwijs als ik ben, heb ik echt even gekeken of het niet toch te doen was langs de E6 lopen…), wordt langzaam om me heen de omgeving toch ook wel weer indrukwekkend mooi en kan ik me over geven aan gewoon nog een dag genieten van Dovrefjell. Dat gaat vooral goed vanaf dat ik boven ben 😄.

De zon gaat schijnen en ik neem een heerlijk uitgebreide pauze. Heb een lekker plekje gecreëerd voor mezelf.

Ik eet wat en drink wat, beetje lezen en zelfs een beetje dommelen. Dit voelt echt vrij. Ik weet al waar ik ga slapen vanavond en dat is nog maar 2,5 uur lopen.

Het gaat nog regenen later maar dat geeft me gelegenheid om mijn uitrusting te testen. En geslaagd!

Ik begin me te beseffen dat een goede voorbereiding (slaapplek, conditie, goeie spullen) mij enorm helpt in het ontspannen onderweg zijn, in het Lekker Zwerven.

Na een paar uur kom ik bij deze onbemensde hut aan. De deur is gewoon open.

Deze is speciaal ingericht voor pelgrims omdat deze dus die omweg moeten nemen en er zijn helemaal geen faciliteiten hier verder. Maar in de hut kunnen zeker 10 mensen slapen en er is een keuken met gas, etensvoorraad en drinkwater komt uit het riviertje er naast.

Heel simpel; je hangt een emmer aan de buis en dan krijg je een emmer vol drinkwater. Omdat we gewaarschuwd waren dat het water van mindere kwaliteit kon zijn door de droogte, hebben we het toch eerst gekookt. De man die de hut onderhoudt kwam toevallig langs om nieuw voedsel neer te zetten en de gastank te wisselen (en het geld uit de bus mee te nemen). Zo tof dat deze mensen het mogelijk maken de route te lopen!

Het regent flink door ’s middag en ’s nachts en het is koud, graadje of 5. Maar de volgende ochtend is het droog. Na het ontbijt loop ik om 7u weg. Ik voel me goed, ik weet al waar ik heen ga en dan loop ik eerst langs deze waterval.

Daarna sla ik dit pad in en ik weet dat ik 15 km langs deze weg, rustig naar beneden dalend, op weg naar de beschaving nog mag genieten van wat Dovrefjell me wil laten zien.

Ik word overvallen door een intens gevoel van vrijheid. Dat ik dit gewoon kan doen 😃. En dat er zoveel mensen ook werken aan het mogelijk maken voor moderne pelgrims om dit te doen, vind ik heel bijzonder. Dat vond ik naar Rome al en nu weer. Langs de route zijn er mensen die meer doen voor de pelgrims dan voor andere reizigers. Het hoeft voor ons niet luxe. De basis is voldoende, maar wat de mensen aanbieden is vaak meer of anders geladen. Onderweg naar beneden kom ik nog een onbemensde hut tegen en een klein kapelletje gewijd aan St Michael van wie er een Iers beeldje gevonden is in een Vikingsgraf daar vlakbij. De hut is al wat ouder maar het kapelletje is er enkele jaren gelden speciaal voor de pelgrims neergezet. Het altaar is een raam dat laat zien waar je heen gaat.

Hele fijne plek om even te rusten.

VrijHei-d wandelingen

Veel mensen hebben mij onderweg geholpen mijn tochten mogelijk te maken en dit gevoel van vrijheid te beleven. Ik wilde graag iets terug doen en daarom ben ik actief geworden in het bestuur van de vereniging Pelgrimswegen naar Rome. Maar ik wilde ook graag mensen op heel directe wijze wat van die vrijheid laten proeven en daarom ben ik VrijHei-d wandelingen gaan organiseren. Ik draai het dan om en in mijn eigen natuurlijke omgeving (bos en hei in Nederland) faciliteer ik nu eens een groepje mensen op een wandeling. Je hoeft mij alleen maar te volgen. Korte afstand (10 km) van de ene plek naar de ander en gezellig. Ervaring zeker niet nodig en je kunt mij onderweg alles vragen over korte of lange wandelingen. Als je interesse hebt, ben je van harte welkom om hier eens te kijken. De volgende keer is op 15 september.

Ik heb ze gezien!

Vandaag was een beetje rare dag. Vanwege het beperkt aantal overnachtingsplekken op Dovrefjell moet ik wat puzzelen en zo bleef voor vandaag een wandeldag van 12 km over, oftewel 2,5 uur lopen. Dan kan ik twee dingen doen; ’s ochtends gewoon op weggaan en dan vanaf 11u rondhangen bij de volgende plek, het luxe Kongsvold, waar ze gelukkig ook een paar goedkopere pelgrimsplekken hebben om te slapen. Of ik volg de suggestie van de hostess van afgelopen nacht om ’s ochtends naar een lokale gids te lopen die weet waar de muskusossen zitten. Dat vond ik beter passen bij Lekker Zwerven. Ik meldde mij dus om 10u bij Knut (ja echt waar en hij was blond en alles). Het bleek dat hij met een groepje op pad zou gaan om ze te zoeken en ik kon mee (tegen betaling natuurlijk). Hij kon alleen niet zeggen hoe laat het klaar zou zijn. Kon wel 17u worden. Oeps. Hoever gaat mijn Lekker Zwerven gemoedstoestand? Komt het dan wel goed met mijn slaapplek? Ok, toch maar gewoon gedaan. En we hebben ze gezien!

We liepen een enorm grote vlakte in met het groepje van 7 en na 5 minuten al wees Knut ze aan.

Zie je ze? We hadden mazzel dat ze zo dichtbij waren en heel rustig zijn we dichterbij gewandeld. In principe negeren ze je tenzij je echt te dichtbij komt. Dan gaan ze eerst weg en als ze vervelend willen zijn vallen ze aan (met hoorns, 400 kg en 60 km per uur). We deden dus rustig 😊.

Uiteindelijk zijn we tot circa 100 meter genaderd en hebben we onder andere een verrekijker opgesteld waar ik mijn telefooncamera voor kon houden. Anderen hadden echt mooie camera’s bij zich maar ik kon ook een paar leuke plaatjes maken.

Het lijken wel buffels maar ze staan dichter bij geiten en zijn geïntroduceerd vanuit Groenland. Echt levende prehistorie. Vroeger kwamen ze in veel grotere delen van Europa voor.

Uiteindelijk hebben we rustig naast ze een broodje zitten eten. Er vloog ook nog een uil op.

Nog wat plaatjes die Knut gemaakt had.

Erg geslaagde dag zo.

Inmiddels was het al 15.30 namelijk toen we terug waren en ik besloot eerst even snel te lunchen/dineren bij het eindpunt van de safari, zodat ik niet hoef te eten in het luxe oord vanavond. Ik eet niet zoveel hier en ga vroeg naar bed.

En toen dus nog een stukje lopen. Ik had van Knut en van twee Nederlanders die ook mee waren een lift aangeboden gekregen maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Het was namelijk een prachtig stuk over de Koningsweg

Met op het hoogste punt weer een markante mijlpaal op weg naar mijn eindpunt.

Nog 200 te gaan vanaf hier met nog 8 wandeldagen. Ik lig goed op schema.

Verder helaas geen dieren meer gezien vandaag.

En dan nog even dit

Ik vind het erg leuk dat zoveel mensen (jullie!) mijn blog lezen. Het zal voor regelmatige bezoekers geen verrassing zijn dat een van de redenen dat ik blog is, dat ik hoop dat meer mensen de lol van (pelgrims)wandelingen ontdekken. Hoe meer mensen het lezen dus hoe leuker. En nu had de Facebook pagina Visit Norway (met 1 miljoen volgers!) mijn blog gedeeld 😃.

Ontzettend leuk en het heeft er toe geleid dat meer dan 1000 extra mensen langs geweest zijn op mijn blog.

Suggestie: heb of beheer je ook een social media account en kun je een reden bedenken waarom het leuk is om een van mijn blogs te delen, voel je dan vooral vrij om dat te doen. Vind ik heel leuk.

En nu ga ik naar binnen. Ik zit namelijk buiten (betere WiFi) en ik begin te rillen van de kou. Kennen jullie dat nog in NL? Ik zie af en toe berichten voorbij komen…

In ieder geval: Ha en finn dag!

Hollander op een berg

Vandaag was het dan zover, de beklimming van de Dovrefjell! Ik had hier echt naar uitgekeken. Vooraf al en het landschap van de afgelopen dagen leidt je als en fuik naar de beklimming toe.

In het dorpje Dovre staat dit bord met het hoogteprofiel en de route over het plateau. Ik ben vandaag naar Fokstugu gelopen.

En zo kon de klim beginnen, maar niet voordat ik mezelf even gezegend had natuurlijk met water uit deze oude Olavsbron. Zou door St Olav zelf gecreëerd zijn en daarom zowel geneeskrachtig zijn (zoals Olav) en pelgrims naar zijn graf zegenen. Vroeger stond er ook een kerkje bij. Helaas kun je door de droogte de waterbronnen en beekjes niet drinken (normaal wel) en dus heb ik maar wat over mijn hoofd gegoten 😁.

De klim start echt na dit hekje. Op het hekje zie je een blauw kroontje wat verwijst naar de oude Kongsvegen (Koningsweg) en deze blijft onderweg ook de routewijzer (samen met het Olavskruis).

Het hekje zelf heeft een lastige sluiting die wat behendigheid vraagt en is waarschijnlijk bedoeld als test. Er staan namelijk best wel waarschuwingen over het volgende stuk dat het wel ruig terrein is vooral met slecht weer en waar een omweg te vinden is enzo. Als Nederlander weet ik toch weinig van bergen en ik merk dat het inderdaad onstuimig wordt bij het klimmen. Gelukkig heb ik goed weer en zijn de voorspellingen ook gunstig. Niet te warm en droog. Veul wind!

En dan merk ik tijdens het lopen dat ik de boomgrens nader. Het is niet eens zoveel klimmen als op mijn tocht naar Rome (Jura, Apennijnen en zeker minder dan de Alpen) maar toch wordt het al snel kaler. We zitten ook Noordelijker natuurlijk.

Wat eerst er nog redelijk bossig uit ziet, wordt struikeriger.

Totdat de bomen echt helemaal verdwijnen en ik door een enorm wijds open landschap loop. Ik kan tientallen kilometers ver kijken. Het is echt schitterend

Als ik de vegetatie nog wil fotograferen, moet ik veel dichterbij met mijn telefoon.

Prachtige korstmossen overal die gegeten worden door onder andere de rendieren en muskusossen die hier leven. Ik hoop dat ik ze ga zien.

Toch ook mooie stroompjes, hier en daar ook met flink wat water maar ik houd het toch op wat er uit mijn extra aangeschafte fles. Het water beweegt te weinig op zoveel plekken (en het is warm) dat ziektekiemen zich goed kunnen ontwikkelen. Er zijn al best wat mensen ziek geworden.

Het is een traditie voor (Santiago?) pelgrims om een tijdje met een steen te lopen en deze vervolgens achter te laten als symbool voor iets in hun leven dat ze achter willen laten op hun tocht. Dat zie ik hier ook een paar keer terug.

Onder andere ook op het hoogste punt.

En dan is het de rest van de dag over dit soort van paadjes lopen.

Ik neem er de tijd voor 😊

Als ik langs weer een stroompje loop dat een kleine vallei heeft uitgesleten ga ik daar ook weer even rusten. Hier waait het – iets – minder.

Uiteindelijk kom ik halverwege de middag aan bij Fokstugu, de hoogst gelegen all-year boerderij van Noorwegen. En deze plek heeft al een bijna 1000 jaar historie met pelgrims opvangen. Daar is het ooit voor opgericht door de Noorse koning.

Bijzondere plek met historische inrichting en modern sanitair. Ook heel fijn: ze verkopen eten om zelf te bereiden en de komende dagen kom verder geen winkels tegen. Ik heb dus eten bij me voor als ik in hutten zit, maar ik wist dat dat voor hier niet hoefde. Dat scheelt weer gewicht.

Er loopt hier wel eens een verdwaalde muskusos, maar de grootste kans daarop is bij de overnachtingsplek morgen. We gaan het zien!

Ha en finn dag!

Heerlijk in/met de natuur

Er wordt nogal eens gemopperd (en het is ook waar) dat er veel asfalt in de St Olav route zit. Nou vandaag niet! Vrijwel de hele dag heb ik door het bos gelopen. Over dit soort van paadjes, op en neer.

Met regelmaat zag ik elandkeutels liggen dus ik was erg gespitst op beweging of geluiden in het bos. Ik sloop bijna over het pad als ik bij een open stuk in het bos liep, maar ik zag er steeds geen. Plotseling hoorde ik iets groots bewegen om de hoek van mijn pad en heel rustig krulde ik om die hoek, camera in de aanslag. En deze twee prachtige dames keken mij aan.

Hm, nou ja ook mooi. Ik liep in een ruime boog om ze heen en bleek tussen deze twee / vier achterblijvers en een grote kudde in te lopen.

De koeien en ik trokken een tijdje met elkaar op omdat ze ook het St Olavpad volgden (kuise pelgrimskoeien denk ik) , maar ze werden toch een beetje nerveus van mij. Tot ze een weiland in gingen en ik rechtdoor. We waren van elkaar verlost. 5 minuten later besluit ik even te rusten tegen een rots aan om mijn routeboekje te lezen. Ik zit al een tijdje te lezen als ik me bekeken voel. Ik kijk op, staan daar weer die 50 koeien naar me te kijken 😂.

De matriarch staat vooraan en houdt me strak in de gaten. Met een geruststellend klinkende Moeh, maant ze de rest om achter haar langs verder te gaan. Dat doen ze schichtig. Zij blijft staan en ik zitten. Als ze allemaal voorbij zijn, ga ik ook maar weer eens. Deze keer kom ik ze niet meer tegen, maar zo vermaak ik me wel in het bos 😁.

Wel leuk is trouwens dat op veel plaatsen boekjes liggen waar je als pelgrim je naam en datum in kunt zetten, ook middenin in het bos. Is ook een leuke manier om van langzamer en sneller bewegende pelgrims te zien van waar de ander zo ongeveer is.

En ik noem het niet elke keer maar ik eet dus nog steeds iedere dag frambozen en bessen uit het wild, zoals ik dat met vijgen deed in Italië: wat een feest!

Na het dagje natuur, zit ik nu weer in een knus eenpersoonshuisje op een eeuwenoude boerderij. Morgen wacht de grote klim 😃.

Ha en finn dag allemaal!

Slapen in een middeleeuws dorp

Met excuus voor de spam, tweede berichtje vandaag. Maar wat me nu weer gebeurt! Ik slaap vannacht (met nog een Duits echtpaar pelgrims) op de filmset van de film Kransen die zich afspeelt in de middeleeuwen. Daar is een volledig dorp voor gebouwd in ook nog eens een prachtige omgeving tussen de bergen in.

Er zit zelfs een mooi klein staafkerkje bij

En echt middeleeuws; er is geen elektriciteit in de slaapkamers. Dus er liggen romantisch kaarsen ❤️.

Maar gelukkig zijn we in Noorwegen en is er aan de achterkant van een van de panden een moderne keuken met alles er op en eraan inclusief stroom om mijn telefoon op te laden.

Dit wordt vast een fijne nacht.

Zie hieronder nog de rondleiding door het dorpje.

Ha en finn dag!

Raar hoor met de trein

Wat een rare ochtend. Eerst afscheid genomen van pelgrimvrienden die om 7.00 de regen in liepen; gewoon hun wandeldag doen. Waarschijnlijk zien we elkaar niet meer (op deze tocht). En toen wachten tot het ontbijt (om 8.30u). Ik wacht eigenlijk nooit tijdens zo’n tocht, omdat ik meestal zelfvoorzienend ben en me op eigen kracht beweeg. Ik sta op en ga lopen als ik wil en ik eet en rust wanneer ik wil. Na het ontbijt wachten totdat we met de auto naar het station gaan. Dan wachten op het station.

“Zucht…”

Nog 10 minuten…

En dan is hij er 😊

Prachtige trein (natuurlijk in Noorwegen) met reserveerde plaatsen enzo. 20 minuten later ben ik op mijn bestemming in Otta. Dat wil zeggen 1,5 dag lopen overgeslagen. Weer raar.

Maar wel mooi hier! De rivier wordt smaller en ruiger. De regen is voorbij en het is koeler maar nog steeds best warm in de zon.

Goed, het rare laat ik nu weer achter me. Vind het nog steeds een goed idee om dit zo te doen en nu ga ik nog 13 km lopen vandaag, langs een reservaat met veel elanden, dus wie weet…?

De bergen lonken

Het landschap waarin het St Olavspad ligt, verandert per dag steeds een beetje. Beginnend in Oslo met stadse drukte en vrij vlak land, kom je bij het grote meer Mjøsa

en loop je langs de toeleverende rivier Gudbrandsdalslågen.

Deze rivier is prachtig groen/blauw door alle mineralen en vindt haar oorsprong op haar beurt weer in Dovrefjell: het hogere gebergte waar ik naar toe loop om er straks overheen te gaan.

Ik vind het landschap echt schitterend en als Hollandse jongen ben ik altijd snel onder de indruk van bergen, qua uitzicht en om er doorheen te lopen. De afgelopen dagen zijn steeds op en neer omdat deze route de oude Koningsweg volgt die halverwege de helling van het dal liep. Daar hield je droge voeten en lagen dan ook de boerderijen met overnachtingsplekken. En nog steeds. Ik slaap vanavond net als gister en eergisteren in een boerderijencomplex uit de middeleeuwen (met alle moderne gemakken, zo zijn de Noren dan wel). Hieronder mijn huisje en het overzicht van het hele complex.

Maar goed, halverwege de helling dus en met de ruige bergen van hier, betekent dat dus geen rechte lijn. Ik loop veel op en neer en dan ook langs dit soort houten kerken uit de 13e eeuw (met Vikingboten expertise en Viking draken om de boze geesten weg te jagen.

Of langs deze prachtige waterval Freya

Het landschap wordt langzamerhand meer alpinesk en de afgelopen dagen heb ik goed mijn opspieren en neerpezen kunnen oefenen 😊. Die zal ik ook nodig hebben wat maandag begint het echt klimwerk naar Dovrefjell. Ik zie daar erg naar uit! 4 nachten slaap ik op dit bijzondere plateau. Er is unieke flora en fauna, waaronder de muskusos te vinden.

Ik wil graag de tijd hebben om lekker te zwerven op het plateau en daarom heb de afgelopen dagen wat langer gelopen in 30+ graden en 30+ kilometers per dag (niet per se de beste combinatie, ik startte meestal tussen 5 en 6…). En morgen ga ik nog een dag van 60 km doen waarvan 38 met de trein. Daarna kan ik het dan tot het einde relaxed doen 😊.

Ik voel me conditioneel inmiddels weer top en mentaal heb ik er zin in.

O ja, en het is hier flink gaan regenen, dus blije Noren en het is koeler, dus blije pelgrims.

En ja, dat is een jacuzzi daar links. Die past goed bij de sauna van deze middeleeuwse pelgrimsherberg 😁.

Ik wens jullie regenachtige dagen toe!